Sztynort / Steinort
Pałac został wybudowany w latach 1689-1691 z inicjatywy zaradnej hrabiny Marii Eleonory von Dӧnhoff, żony Ahasverusa Gerharda Lehndorffa.
Dwukondygnacyjna budowla została wzniesiona na fundamentach starego pałacu. Od frontu ryzalit na osi fasady zakończony był wysokim, spłaszczonym naczółkiem. Całość pokrywał czterospadowy, stromy dach o trzykondygnacyjnej konstrukcji więźby dachowej. W głównym ho...lu do dziś znajdują się reprezentacyjne, dwubiegowe, dębowe schody. Wnętrza zdobiły polichromowane, drewniane stropy, sztukaterie, malowane olejno plafony, dekoracyjne kominki i piece. Na początku XIX w. pałac rozbudowano. Do głównego budynku dobudowano dwa skrzydła, zachodnie skrzydło jak i tylnie alkierze wzbogacono o wieże. Zmieniono również szczyt ryzalitu fasady frontowej na trzy ostre ramiona nadając charakterystyczny i niepowtarzalny wygląd rezydencji neogotyckiej. Kompleks pałacowy oblegał park, który swego czasu należał do największych parków z wyznaczonymi regularnie alejami dębowymi, rzadkimi gatunkami drzew i ozdobnymi rzeźbami. Na osi elewacji frontowej pałacu stał trzynastotarczowy zegar słoneczny z 1741 r. Na wschodnim krańcu alei dębowej w parku wybudowano w 1816 r. neoklasycystyczną herbaciarnię projektu C. Landghansa, a na zachodnim neogotycką kaplicę. Na cyplu jeziora Sztynorckiego na planie ośmiokąta wzniesiono drugą kaplicę, zaprojektowaną przez budowniczego Staudenera według wzorów Carla F. Schinkla. Neobarokowa kaplica rodu Lehndorffów jest dwukondygnacyjna, w podziemiu znajduje się grobowiec, a na piętrze kaplica, gdzie odbywały się nabożeństwa. Identyczny podział i funkcje spełniała kaplica rodu Hoverbecków przy pałacu w Nakomiadach.
Częstym gościem Sztynortu był biskup Ignacy Krasicki, który hrabiemu Ernestowi, ówczesnemu właścicielowi dóbr i wnukowi Ahasvera, powiedział słynne zdanie: Kto ma Sztynort, ten posiada Mazury.
Pałac jest własnością Niemiecko-Polskiej Fundacji Ochrony Zabytków Kultury.
Dwukondygnacyjna budowla została wzniesiona na fundamentach starego pałacu. Od frontu ryzalit na osi fasady zakończony był wysokim, spłaszczonym naczółkiem. Całość pokrywał czterospadowy, stromy dach o trzykondygnacyjnej konstrukcji więźby dachowej. W głównym ho...lu do dziś znajdują się reprezentacyjne, dwubiegowe, dębowe schody. Wnętrza zdobiły polichromowane, drewniane stropy, sztukaterie, malowane olejno plafony, dekoracyjne kominki i piece. Na początku XIX w. pałac rozbudowano. Do głównego budynku dobudowano dwa skrzydła, zachodnie skrzydło jak i tylnie alkierze wzbogacono o wieże. Zmieniono również szczyt ryzalitu fasady frontowej na trzy ostre ramiona nadając charakterystyczny i niepowtarzalny wygląd rezydencji neogotyckiej. Kompleks pałacowy oblegał park, który swego czasu należał do największych parków z wyznaczonymi regularnie alejami dębowymi, rzadkimi gatunkami drzew i ozdobnymi rzeźbami. Na osi elewacji frontowej pałacu stał trzynastotarczowy zegar słoneczny z 1741 r. Na wschodnim krańcu alei dębowej w parku wybudowano w 1816 r. neoklasycystyczną herbaciarnię projektu C. Landghansa, a na zachodnim neogotycką kaplicę. Na cyplu jeziora Sztynorckiego na planie ośmiokąta wzniesiono drugą kaplicę, zaprojektowaną przez budowniczego Staudenera według wzorów Carla F. Schinkla. Neobarokowa kaplica rodu Lehndorffów jest dwukondygnacyjna, w podziemiu znajduje się grobowiec, a na piętrze kaplica, gdzie odbywały się nabożeństwa. Identyczny podział i funkcje spełniała kaplica rodu Hoverbecków przy pałacu w Nakomiadach.
Częstym gościem Sztynortu był biskup Ignacy Krasicki, który hrabiemu Ernestowi, ówczesnemu właścicielowi dóbr i wnukowi Ahasvera, powiedział słynne zdanie: Kto ma Sztynort, ten posiada Mazury.
Pałac jest własnością Niemiecko-Polskiej Fundacji Ochrony Zabytków Kultury.
fot. współczesna: Paweł Mrozowski
fot archiwalna: bildarchiv-ostpreussen.de
Komentarze
Prześlij komentarz